धर्माबादेतल्या बिलोलीकडं जाणाऱ्या रेल्वे फाटकाजवळच्या चहाच्या टपरीवर बसलो होतो. बिलोलीला जाण्यासाठी बसची वाट पाहत होतो. टपरीचं अंगण नुकतंच शेणानं शिंपडून घेतलेलं. त्याचे काही शिंतोडे मी बसलोय त्या बॅंचवर पडलेत. वेळ होवून गेली तरी बस येई ना म्हणून बाजूला बसलेल्या गावकऱ्याला विचारलं, त्याला उत्तर देत तो म्हणाला, 8 ची बस तर गेली की केव्हाच, आता पेपराच्या गाड्या येतात, त्यात बसून जा. पेपराच्या गाड्यांचा काही पत्ता नाही. मागच्या कित्येक दिवसांच्या प्रवासानं उत्साह म्हणावा तेवढा शिल्लक नव्हता. समोरून गेलेल्या एक - दोन रेल्वेनं, गेटमनच्या फाटक चालू - बंद करण्याच्या हालचालींनी तेवढंच वेळ निघून जात होता. समोर पेपर वाचत बसलेल्या माणसाच्या हातातल्या पेपरातली पहिल्या पानावरची राफेल घोटाळ्याची बातमी बसल्या बसल्या वाचून झाली होती. दुसरी रेल्वे निघून गेल्यानंतर उघडलेल्या फाटकातनं इंडिगो कार टपरी समोर येवून उभी राहिली. कपालावर केसरी टिक्का लावलेला, गळ्यात भगवा गमजा घातलेल्या ड्रायव्हरनं विचारलं, नांदेड यायचंय का ? मी म्हणालो, बिलोलीला जायचंय. नांदेड तर नाही तर नाही बिल...